Τα παιδιά της Γάζας φέρουν τα σημάδια του πολέμου

Ημερομηνία δημοσίευσης πρωτότυπου άρθρου: 10.12.2012
Μετάφραση από τα γερμανικά: Translators for Justice
Πηγή: https://translateforjustice.com/2014/03/16/gazas-kinder-tragen-die-narben-des-kriegs/

(Πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά: http://newint.org/blog/2012/12/10/gaza-children-impacts-war/)

Noreen Sadik

Το κορίτσι χτυπιόταν και οι κραυγές του γέμιζαν την αίθουσα ανάνηψης. Η μητέρα του έσκυβε από πάνω του, για να το ηρεμήσει, γυρίζοντας το πρόσωπό της από την άλλη και προσπαθώντας να κρύψει τα δάκρυά της. «Θέλω να μιλήσω στον μπαμπά», έλεγε κλαίγοντας η κόρη της, αλλά ούτε το τηλεφώνημα με τον πάτερα της δεν μπορούσε να απαλύνει τον πόνο της. Η Besan Ajrami είναι από τη Γάζα. Το εννιάχρονο κορίτσι έπεσε θύμα του οκταήμερου βομβαρδισμού από το Ισραήλ το Νοέμβριο του 2012. Ήταν η μόνη ανάμεσα σε περισσότερους από 1.000 τραυματίες που μεταφέρθηκε στο Ισραήλ για ιατρική περίθαλψη.

Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Υγείας στην πόλη της Γάζας, σκοτώθηκαν περίπου 170 Παλαιστίνιοι, μεταξύ αυτών και 33 παιδιά. 1.269 άνθρωποι τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Αμυντικός Πυλώνας». Κατά κάποιον βάναυσο και παράξενο τρόπο η Besan ήταν τυχερή. Επέζησε.

Μια εβδομάδα μετά τη συνταρακτική επίσκεψη στο νοσοκομείο, η μητέρα της Besan, η Soad, μου είπε τι είχε συμβεί: Ήταν η δεύτερη ημέρα του πολέμου. Λόγω μιας μουσουλμανικής γιορτής η Besan και η δίδυμη αδελφή της, η Ruba, δεν πήγαν στο σχολείο. Τα κορίτσια έπαιζαν, καθώς η μητέρα τους ετοίμαζε το μεσημεριανό. Ξαφνικά, η Soad άκουσε ένα δυνατό κρότο και όλο το σπίτι κουνήθηκε τόσο δυνατά που τα τζάμια έσπασαν. «Αυτός ο πόλεμος ήταν διαφορετικός από αυτόν του 2008. Αυτήν τη φορά καμία γωνιά της Γάζας δεν έμεινε άθικτη. Και στην περιοχή στην οποία μένουμε δεν υπάρχουν κυβερνητικά κτίρια», είπε η Soad, παραπέμποντας στην έλλειψη συστημάτων συναγερμού και καταφυγίων στην πόλη της Γάζας.

«Η Ruba ήταν σώα και αβλαβής, αλλά, όταν είδα αίμα στον τοίχο, κατάλαβα ότι η Besan είχε τραυματιστεί. Έτρεξα έξω στο δρόμο, φωνάζοντας βοήθεια. Εκεί ήταν ένα ασθενοφόρο στο οποίο είχαν μεταφερθεί και άλλοι τραυματίες από τη γειτονιά και κάποιος πήρε μαζί του και την Besan.»

Ο Sami Ajrami, ο πατέρας της Besan, δέχτηκε το τηλεφώνημα που όλοι οι γονείς φοβούνται. «Παρέλυσα από το φόβο μου. Έσπευσα κλαίγοντας στο νοσοκομείο. Φοβόμουν για τα χειρότερα», είπε.

Όταν έφτασε στο νοσοκομείο, έμαθε ότι η Besan έχασε τρία δάχτυλα του δεξιού της χεριού. «Είχε υποστεί σοκ, δεν μπορούσε να μιλήσει και έκλαιγε όλη την ώρα. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί πάνω από μία ώρα χωρίς να ξυπνήσει έντρομη», διηγήθηκε ο ίδιος.

Η εγχείρηση της Besan στη Γάζα δεν ήταν επιτυχής και έτσι έπεσε πάλι θύμα, αυτήν τη φορά λόγω του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας. Το κορίτσι έπρεπε να υποβληθεί σε δύο ακόμα επεμβάσεις στο Ισραήλ.

Ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας συνεχίζει να παρακωλύει σημαντικά τον εφοδιασμό φαρμάκων και το έργο των νοσοκομείων κατά την περίθαλψη μεγάλου αριθμού τραυματιών. Σύμφωνα με στοιχεία του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών (OCHA), υπάρχει έλλειψη 40% στα απαραίτητα φάρμακα και 65% στα ιατρικά αναλώσιμα.

Παρόλο που η Besan ήταν εκείνη που κυρίως υπέφερε ψυχικά και σωματικά, η Ruba, που είδε τι συνέβη, υπέστη επίσης ψυχικά τραύματα. «Είναι δύσκολο για εκείνη να αποδεχτεί ότι η δίδυμη αδερφή της έχει χάσει τα δάχτυλά της και αρνείται ακόμα και να κοιμηθεί μαζί της στο ίδιο δωμάτιο», είπε ο πατέρας.

Σύμφωνα με την Diane Araki της UNICEF, το 92% των παιδιών στη Γάζα φοβάται τους δυνατούς θορύβους και το 67% υποφέρει από εφιάλτες εξαιτίας των αεροπορικών επιθέσεων του Νοεμβρίου του 2012. Η νυχτερινή ενούρηση συναντάται πλέον στο 18% των μεγαλύτερων και το 47% των μικρότερων παιδιών. Επίσης, τα παιδιά υποφέρουν από τεράστιο άγχος, φόβο, έλλειψη συγκέντρωσης, οργή, καθώς και μετατραυματικές διαταραχές. Ακόμη, τα προβλήματα επικοινωνίας και διαχείρισης καταστάσεων είναι πολύ διαδεδομένα.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του OCHA, χρειάζονται επειγόντως ψυχοκοινωνική υποστήριξη 6.800 παιδιά, των οποίων τα σπίτια καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές λόγω των πρόσφατων αεροπορικών επιθέσεων.

Οι μεγάλες, σκούρες βλεφαρίδες της Besan πλαισιώνουν τα καστανά της μάτια και στο πηγούνι της διακρίνεται ένα μικρό λακκάκι. Μόνο ο αντίχειράς της προεξέχει από τον επίδεσμο, ο οποίος βρίσκεται εκεί που κάποτε υπήρχαν τα δάχτυλά της.

Ο πατέρας της είπε πως δεν έχει επιστρέψει ακόμη στο σχολείο και προτιμά να παίζει μόνη της στο δωμάτιό της. Η θλίψη επισκιάζει το άλλοτε χαρούμενο κορίτσι. Η οικογένεια της Besan έχει αφοσιωθεί τώρα στο να της μάθει να χρησιμοποιεί το αριστερό της χέρι, «αλλά είναι δύσκολο να την πείσουμε».

Ωστόσο, είναι αισιόδοξος. «Πιστεύω πως σύντομα θα το ξεπεράσει και θα κάνει και πάλι ό,τι έκανε και πριν. Είναι δυνατό παιδί παρά τον τραυματισμό της». Οι γονείς της σκέφτονται τη λύση των προσθετικών μελών. Με αυτόν τον τρόπο δε θα νιώθει πως είναι διαφορετική από τα άλλα παιδιά.

Η οικογένεια Ajrami στάθηκε πιο τυχερή από άλλες οικογένειες. Η Besan θα επιστρέψει στο Ισραήλ για τη συνέχιση της θεραπείας της. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές μητέρες των οποίων τα παιδιά έχασαν κάτι παραπάνω από τα δάχτυλά τους. Κι υπάρχουν πολλοί πατέρες που δέχτηκαν εκείνο το τηλεφώνημα που φοβούνται. Ο πόλεμος δεν είναι λύση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s