Gazze’deki çocukların savaş yaraları

10.12.2012
Kaynak: http://newint.org/blog/2012/12/10/gaza-children-impacts-war/
Yazan: Noreen Sadik
İngilizce’den çeviren: Translators for Justice

Küçük kız ayaklarıyla havayı döverken hastanenin müşahade odasını çığlıklar doldurmuştu. Annesi onu sakinleştirmek için bir yandan kızına doğru eğilirken diğer yandan da gözyaşlarını gizlemek için yüzünü çeviriyordu. “Babamı istiyorum” diye ağlıyordu kızı. Ama babasıyla telefonda yaptığı konuşma bile onu yatıştırmaya yetmemişti.

Besan Ajrami Gazze’li. İsrail’in 2012 yılının Kasım ayında memleketi Filistin’e karşı açtığı 8 günlük savaşın kurbanlarından biri olan 9 yaşındaki kız, tedavi için İsrail’e getirilen 1000’den fazla yaralıdan sadece biri.

Gazze Sağlık Bakanlığı’nın verilerine göre, İsrail’in Bulut Sütunu adını verdiği operasyonda 33’ü çocuk yaklaşık 170 Filistinli öldü, 1269 Filistinli yaralandı. Besan ironik bir ifadeyle şanslılardandı; hâlâ hayatta.

Bu duygusal hastane ziyaretinden bir hafta sonra Besan’ın annesi Soad bana olanları anlattı. Savaşın ikinci günüydü. Dinî bir bayram nedeniyle Besan ve ikiz kızkardeşi Ruba okula gitmemişti. Kızlar oyun oynarken anneleri öğlen yemeği pişiriyordu. Birden Soad şiddetli bir patlama duydu. Tüm ev sallandı, pencereler paramparça oldu. “Bu savaş 2008’dekinden farklıydı. Bu kez Gazze’de dokunulmadık tek bir toprak parçası kalmamıştı. Ayrıca bizim yaşadığımız bölgede herhangi bir hükümet binası yok”, dedi Soad; Gazze’de hiçbir alarm sistemi ya da sığınak bulunmadığını kastederek.

“Ruba’nın birşeyi yoktu, fakat duvardaki kanı gördüğümde Besan’ın yaralandığını anlamıştım. Yardım istemek için sokağa fırlayıp bağırmaya başladım. Çevre muhitteki yaralıları toplayan bir ambulans vardı, Besan’ı da aldılar.”

Daha sonra Besan’ın babası Sami Ajram’a her anne-babanın korkulu rüyası olan o telefon geldi. “Şoka girdim, donup kalmıştım. Sonra ağlayarak hastaneye koşturdum, aklıma en kötü düşünceler geliyordu” dedi.

Hastaneye vardığında Sami Besan’ın sağ elinin üç parmağını kaybettiğini öğrendi. “Şoktaydı, konuşamıyor, sürekli ağlıyordu. En fazla bir saat uyuyabiliyor, sonra korkuyla uyanıyordu.”

Besan’ın Gazze’deki ameliyatı başarısız oldu, artık başka bir açıdan da kurbandı; Gazze ablukasının bir kurbanı. İsrail’de iki ameliyat daha olacaktı.

Gazze’de ciddi oranlarda ilaç sıkıntısı yaşanmasına sebep olan abluka, bugün hâlâ hastanelerin ciddi yaralanmalara müdahale etme olanaklarını kısıtlıyor. Birleşmiş Milletler İnsani Yardım Koordinasyon Ofisi’nin (UNOCHA) verilerine göre, “en kritik ilaçlar” listesinin yüzde 40’ı ve “en kritik tek kullanımlık tıbbi malzemeler” listesinin yüzde 65’i stoklarda bulunmuyor.

Hem duygusal hem fiziksel acıyı yaşayanın Besan olmasına rağmen, olanları gören Ruba da travmatize olmuş. “Ruba ikiz kızkardeşinin parmaklarını kaybettiğini kabul etmekte zorlanıyor, onunla aynı odada uyumayı bile reddediyor”, diye açıklıyor babası.

UNICEF yetkilisi Diana Araki’nin açıklamasına göre Gazze’deki çocukların %92’si yüksek sesten korkuyor, %67’si ise 2012 Kasım’ındaki savaş sebebiyle kabuslar görüyor. Yetişkin gençlerin %18’inde, çocuklarınsa %47’sinde alt ıslatma yaygın bir durum. Bunlara ek olarak çocuklarlarda yüksek düzeyde stres, korku, konsantrasyon bozukluğu, öfke ve travma sonrası stres bozuklukları görülüyor. Ayrıca iletişim kurma ve ilişkilerle baş etme konularında da problemler yaygın.

UNOCHA’nın tahminlerine göre son zamanlarda yaşanan şiddet eylemlerinde evleri zarar gören ya da yıkılan 6800 çocuğun acilen psikososyal desteğe ihtiyacı var.

Besan’ın uzun koyu kirpikleri açık kahverengi gözlerini örtüyor, çenesinde hafif bir gamze var. Başparmağı dışında kalan, bir zamanlar parmaklarının doldurduğu tüm boşluğu şimdi bir bandaj kaplıyor.

Babası henüz okula dönmediğini, evde kalıp yatak odasında yalnız oynamayı tercih ettiğini söylüyor. Bir zamanlar neşeyle oynayan çocuğa artık hüzün hakim. Besan’ın ailesi bugünlerde onu sol elini kullanması için yönlendirmeye uğraşıyor, “ama onu ikna etmek çok zor”, diyor babası.

Fakat yine de iyimser. “Bence kısa biz zaman içinde herşeyi atlatacak ve eskiden yaptığı herşeyi yapmaya devam edecek. Sakatlığına rağmen güçlü bir kız o.” Diğer çocuklardan farklı hissetmemesi için anne-babası protez parmak kullanmayı düşünüyor.

Hikâyenin sonu Ajrami ailesi için mutlu denebilecek bir biçimde bitiyor: Besan tedavisi için İsrail’e dönecek. Fakat yine de çocukları parmaktan daha fazlasını yitiren anneler, her anne-babanın korkulu rüyası olan o telefonun geldiği nice babalar var. Ve savaş bunun çözümü değil.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s